Το μπλε του έρωτα

Σε τούτο τον τόπο όταν γεμίζεις από μπλε κάθε στιγμή, γιατί να δώσεις χώρο σε κάτι άλλο, λιγότερο μεθυστικό, λιγότερο υπέροχο ;

Τα πάντα εν σοφία εποίησες

Το χαμόγελο.

Την ανάσα.

Το φιλί.

Το χάδι.

Τον έρωτα.

Την αγάπη. 

Τον θυμό.

Τον εγωισμό.

Τη ζήλια.

Την ανασφάλεια.

Τον κυνισμό.

Την απόρριψη.

Τη φυγή.

Και πορεύτηκες με ακλόνητο τρόπο στην αυτοαναίρεσή σου. Στην αυτοκαταστροφική αναγέννησή σου με όλα τ’ άλλα κλεισμένα απ’ έξω σου.

Με παρατηρώ, παρατηρώντας σε. Με σκέφτομαι, σκέφτοντάς σε. Και με θυμάμαι, θυμώντας σε ξανά. Και ξανά ... Και σ’ αυτή την αέναη ψευδαίσθηση του «έτσι είναι» που δεν είναι, η έλξη τείνει να μετασχηματίζεται σε μια οιωνεί ένωση.  ?  Μπορεί. Όλα είναι πιθανά στο πεδίο των απεριορίστων δυνατοτήτων και της απέραντης ποικιλίας.

στη νιογέννητη απριλιάτικη σελήνη

Ό,τι γνωρίζεις

Το μέγεθος της άγνοιας είναι ευθέως ανάλογο της σημασίας των πραγμάτων που δεν γνωρίζεις.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή που επιτέλους θα αναγνωρίσεις την πλάνη του «παιχνιδιού» αυτού και θα καταλάβεις, πως δεν έχει καμμιά σημασία να γνωρίζεις, αλλά απλά να είσαι. Ο εαυτός σου, η ενστικτώδης παρόρμησή σου, το κρυστάλλινο συναίσθημά σου.

Η μόνη αλήθεια που σε αφορά, είναι η αλήθεια που σου ταιριάζει. Η αλήθεια της στιγμής που έρχεται αβίαστα να σε κατακλύσει, να σε κατακτήσει. Μέχρι την επόμενη στιγμή που θα συνθλιβεί από την επόμενη ταιριαστή αλήθεια.

Γι’ αυτό μη γατζώνεσαι σε καμμιά αλήθεια όσο βράχινη κι αν είναι, όσο κι αν σε γοητεύει η χάρη της.

μη ξεχάσεις

μη το κάνεις,

αν αγαπάς εκείνα τα τρυφερά χέρια που σε σκεπάζουν όταν έχεις αποκάμει στον καναπέ.

μη το κάνεις,

αν νιώθεις θεός όταν σε κυττάνε εκείνα τα μάτια που λιώνουν για σένα.

μη το κάνεις,

αν ανεμοθροΐζει το φυλλοκάρδι σου κάθε φορά που βυθίζεσαι στο βυθό εκείνης της ταινίας με την “Principessa”.

μη το κάνεις,

αν τραντάζεσαι από τα γέλια κάθε φορά που βλέπεις τις ατσούμπαλες κινήσεις γνωριμίας με το περιβάλλον εκείνου του μικρού πλάσματος που σύντομα θα γίνει καθ’ εικόνα και ομοίωση αυτού που το γέννησε.

μη το κάνεις.

μη ξεχάσεις

ποιος είσαι,

από που έρχεσαι,

που ονειρεύεσαι να πας.

μη το κάνεις.

μη ξεχάσεις να είσαι το καμάρι του είδους σου,

όχι η ντροπή του.

με θυμίζεις

Σε λατρεύω γιατί δεν φοβάσαι να τσαλακώσεις την εικόνα. Γιατί δεν φοβάσαι να εκθέσεις την ατέλεια. Γιατί δεν φοβάσαι να παίξεις και να σαρκάσεις τα «ιερά» και τα «όσια». Γιατί δεν φοβάσαι να καμπυλώσεις τα όρια, προς τα «κάτω» ή προς τα «πάνω», προς τα «δεξιά» ή προς τ’ «αριστερά». Είσαι ο εαυτός σου όπως τον νιώθεις κι όπως σου ταιριάζει στην στιγμή. Είσαι εσύ. Και με το να είσαι εσύ, είμαι κι εγώ. Γι’ αυτό σ’ αγαπώ ! Γιατί μου θυμίζεις να μ’ αγαπώ ...

Διάβασα κάπου

«Τι Σπατάλη!

είμαστε τόσο μεγαλειώδη όντα και ξοδευόμαστε σε "κάτι πράγματα μικρά"...»

αλίκτυπες σταγόνες

στο χείλος κύλησε μια σταγόνα, που δεν ήθελε να ταξιδέψει στην άβυσσο που θα την άλλαζε για πάντα

κρεμασμένη έμεινε να περιμένει, μετέωρη την στιγμή να την μεταμορφώσει σε αθάνατη

'Sun Burst'

'Oil'

'Low Peak'

'Snow Mountain'

'Light Burst'

Ray Collins Photography

αλίκτυπες : θαλασσοδαρμένες

ϖαραδοχές

Μέχρι σήμερα γνωρίζεις, έχεις βιώσει και όλα, υποκειμενικά και αντικειμενικά, λένε ότι δεν μπορείς ν' αλλάξεις το παρελθόν σου. «Ο γέγονε, γέγονε».

Κι εγώ ρωτώ : υπάρχει πιθανότητα, υπάρχει έκδοχο, αυτή η παραδοχή ΚΑΙ να μην ισχύει ;

Δηλαδή, άλλοτε να ισχύει κι άλλοτε να μην ισχύει ;

Υπάρχει περίπτωση αν αλλάξεις στο παρόν σου το βίωμα και την ανάμνηση του παρελθόντος, ν' «αλλάξεις» το παρελθόν ;  Αν αλλάξεις την παραδοχή ν' αλλάξεις και το αποτέλεσμα αυτής ;

Αν δεν υπάρχει χρόνος, όπως ισχυρίζεται η επιστήμη, αλλά μόνον χώρος και απλά ο χρόνος είναι η καμπύλωση του χώρου, τότε αν το μέλλον είναι το αποτέλεσμα του παρόντος τότε γιατί και το παρελθόν να μην γίνεται αποτέλεσμα των παραδοχών του παρόντος ; Κι εφόσον παρόν δεν υπάρχει, αλλά μόνον παρελθόν και μέλλον, κι εφόσον δεν υπάρχει χρόνος αλλά μόνον καμπύλωση του χώρου, τότε γιατί στην καμπύλωση αυτή το παρελθόν να μη γίνεται μέλλον και το μέλλον να γίνεται παρελθόν ;

Πόσο σίγουρος είσαι ότι αυτό που έχεις βιώσει στο παρελθόν, τη στιγμή που το σκέφτεσαι στο παρόν ως ανάμνηση, δεν είναι παρά ένα αδρό περίγραμμα μια εικαζόμενης πραγματικότητας του παρελθόντος ;

Αν λοιπόν δεχθούμε ότι δεν υπάρχει χρόνος, τότε εκλείπει και η γραμμικότητα αυτού καθώς επίσης και η «κατεύθυνση» αυτού από το παρελθόν στο μέλλον. Δηλαδή, αλλάζοντας τις παραδοχές, αλλάζει το αποτέλεσμα αυτών.

Άρα γε, μήπως το «όλα είναι» είναι «ϖλάσματα» παραδοχών/αποδοχών κι όχι μέρος μιας πραγματικότητας που αντικειμενικά υφίσταται ; 

μόνο εσύ

No Habrá Nadie En El Mundo - Buika

Desde que el agua el libre,

Δεδομένου ότι το νερό είναι ελεύθερο,

libre entre manantiles vive,

ελεύθερο ζει στις πηγές,

jazmines an llorao,

τα γιασεμί έχουν κλάψει,

y yo no comprendo

και δεν καταλαβαίνω

como en tus ojos niña solo hay desierto.

πώς μέσα στα μάτια σου μικρή (μου) υπάρχει μόνο έρημος.

Hermosa era la tarde, cuando entre los olivos nadie,

Όμορφο ήταν το απόγευμα όταν ανάμεσα στις ελιές κανείς,

nadie vio como yo a ti te quise, como te quiero,

κανείς δεν είδε πως σ’ αγάπησα όπως σ' αγαπώ,

hoy los olivos duermen y yo no duermo.

σήμερα, κοιμούνται οι ελιές κι εγώ δεν κοιμάμαι.

No habra nadie en el mundo que cure

Δεν θα υπάρχει κανείς στον κόσμο για να θεραπεύσει

la herida que dejo tu orgullo,

την πληγή που άφησε η υπερηφάνεια σου,

yo no comprendo que tu me lastimes,

δεν καταλαβαίνω γιατί με πονάς,

con todo todo el amor que tu me diste.

με την τόση τόση αγάπη που μου έδωσες.

Pá cuando tu volvieras, pensé en cantarte coplas viejas, esas que hablan de

Για τη στιγμή που θα γυρνούσες, σκέφτηκα να σου τραγουδήσω παλιά ποιητικά κομμάτια,

amores y del sufrimiento, cuando tu vuelvas niña, te como a besos.

αυτά που μιλάνε για αγάπη και για πόνο, όταν γυρίσεις μικρή (μου), θα σε γεμίσω με φιλιά.

Y volaremos alto donde las nubes van despacio,

Και θα πετάξουμε ψηλά, εκεί που τα σύννεφα πηγαίνουν αργά,

despacio va mi boca sobre tu cuerpo, tan lento que seguro se pare el tiempo.

αργά πάει το στόμα μου πάνω στο σώμα σου, τόσο αργά που σίγουρα σταματά ο χρόνος.

No habra nadie en el mundo que cure

Δεν θα υπάρχει κανείς στον κόσμο για να θεραπεύσει

la herida que dejo tu orgullo,

την πληγή που άφησε η υπερηφάνεια σου,

yo no comprendo que tu me lastimes,

δεν καταλαβαίνω γιατί με πονάς

con todo todo el amor que tu me diste.

με την τόση τόση αγάπη που μου έδωσες.

Αισχύνη*

Η κανονικότητα βάλλει από παντού την ακεραιότητα. Η σιωπή επιβάλλεται με διάφορα ενδύματα και προσχήματα. Κι εσύ εκεί στη «μέση», θύτης υποδυόμενος το θύμα, ακόμα μια φορά, «παλιά μου τέχνη κόσκινο» άλλωστε, ασάλευτος, αγκιστρωμένος στις αναπνοές σου μη χάσεις καμμία και τι θ’ απογίνεις, περιμένεις να καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός να την περάσεις κι αυτή τη μπόρα στα μουλωχτά κι ανέγγιχτος. Παίρνω εγώ πάνω μου όλη την ντροπή σου που όφειλες να κουβαλάς αλλά με περίσσιο θράσος τη ξεπέταξες σα κλέφτης εδώ και πολύ καιρό. Αισχύνομαι για σένα, αισχύνομαι για μένα, αισχύνομαι ακόμα και που δεν επιθυμώ να σιωπήσω ως ένδειξη σεβασμού σε μια ακόμα οδύνη ... Κι επειδή σέβομαι δεν σιωπώ. Πια. Αισχύνομαι για όλες τις σιωπές μου όταν βαλλόταν το Ήθος, η Χαρά, η Ζωή, ο Έρωτας, ο Λόγος. Κι επειδή αισχύνομαι βαθιά για το αίσχος το μέσα και το έξω, θα μιλώ μέχρι να με βαρεθεί το αίσχος και να σταματήσει να με συντροφεύει.

The Hanging Tree - Jennifer Lawrence

(*στη σιωπή των νεκρών)

sχήματα & rοές

Είναι εύκολο να παίρνεις το «σχήμα» αυτού που επιλέγεις ν’ ανήκεις.

Η πρόκληση είναι να είσαι η «ροή» του εαυτού.

Κάν’ την πρόσκληση και αφέσου.

Nothing To Fear - Chris Rea

Υποκλίνομαι ...

και δακρύζω από περηφάνεια γι’ αυτούς τους άνδρες κι αυτές τις γυναίκες ...

“- Πήγατε ποτέ φυλακή;

     - Όχι.

  - Τώρα θα πάτε.

  - Πήγατε ποτέ εξορία;

     - Όχι.

  - Τώρα θα πάτε.

  - Φάγατε ποτέ ξύλο;

    - Όχι.

  - Τώρα θα φάτε.”

Να το θυμάσαι εαυτέ ...

Σε μια κοινωνία απαιδεύτων επί αιώνες, η ακρισία και το θυμικό σκιάζει σχεδόν τα πάντα.

Κι όσοι θαρρέψουν να υιοθετήσουν ορθή περπατησιά, έλλογη, τους περιμένουν οι σειρήνες των ιδεολογικών μαντριών για να τους προσεταιριστούν και να τους φορέσουν παντός χρώματος καπίστρι.

Η αρχή του «ανήκειν» καταστέλλει και καθυποτάσσει κάθε εσωτερική αλήθεια και το ένστικτο εκείνο που, με έναν δυσεξήγητο τρόπο, προστατεύει και οδηγεί την ψυχή στην ελευθερία της.

Πολυχρωματικοί δυνάστες, τοτεμικά σύμβολα και ιερές ιδεολογικές γραφές, όλα στην υπηρεσία της κτηνοποίησης του Έλλογου, όλα να τρέφουν τον Φόβο και τον Θυμό.

Είναι δύσβατος ο δρόμος της Αρετής, αλλά είναι ο μοναδικός στον κόσμο των αισθήσεων που οδηγεί στην Ελευθερία. Δηλαδή, στην επιστροφή στην Πηγή.

Πολιτική Άνοια

Στις 6 Μάη του 2010, ο Παναγιώτης Κουρουμπλής συναινεί στην συνταγματική εκτροπή της κυβέρνησης Παπανδρέου και λέει ΝΑΙ στην (τυπική) υποδούλωση των Ελλήνων και στην (τυπική) εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδος στην παγκόσμια οικονομική ολιγαρχία, «συνυπογράφοντας» με άλλους 171 το 1^ο Μνημόνιο.

Στις 27 Γενάρη του 2015, ως αναγνώριση αυτής της πράξης πολιτικής ευθύνης, ο Παναγιώτης Κουρουμπλής ανταμείβεται με τη θέση του Υπουργού Υγείας και Κοινωνικής Ασφάλισης σε μια Κυβέρνηση αριστερών.

Ποιος θα το περίμενε ότι ο χρόνος στον οποίον αναφέρεται ο ποιητής και συγγραφέας Μένανδρος στη φράση του,  «Πάντων των αναγκαίων κακών ιατρός χρόνος εστίν», θα ήτο τόσο σύντομος και τόσο γενναιόδωρος ;

Κι όπως είπε κι ο φιλόσοφος και ποιητής George Santayana, «Those who cannot remember the past are condemned to repeat it» (εκείνοι που δεν μπορούν να θυμηθούν το παρελθόν είναι καταδικασμένοι να το επαναλάβουν). Δυστυχώς.

Να θυμίσω ότι στις εργασίες της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ που έλαβαν χώρα τον Οκτώβρη του 2014 (μόλις 3 μήνες πριν), με παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα δεν κατατέθηκε, στην υποβληθείσα τροπολογία της Αριστερής Πλατφόρμας επί του σχεδίου απόφασης της Κ.Ε., η διατύπωση που απέκλειε συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ «με πρόσωπα και δυνάμεις που είχαν ευθύνη και ρόλους στην ψήφιση και εφαρμογή νεοφιλελεύθερων και μνημονιακών πολιτικών» (δες την αμέσως προηγούμενη ανάρτηση «Αριστερά εν όψει»).